Defterim, Kalemim ve Ben

Yine topladım sevdiklerimi yanıma.defterim, kalemim ve ben.. ben düşünüyorum, kalemim yazıyor, defterimse o hiç bilmediği siyah şekillerle doluyor..
Hani sevilen şeyler çabuk kaybedilir ya diyorum. İşte o yüzden sizi sevmiyorum diyorum. Ben diyorum, kalemim yazıyor, defterim üzülüyor..
Susuyorum hep görünüşte. Oysaki ben kendimle konuşuyorum. Kimileri delilik diyor buna. Ben sizin gibi akıllı olacağıma böyle deli olmayı tercih ediyorum diyorum. Demesine diyorum ama bunu sadece alaycı bir gülümseyişle anlatıyorum. Ben gülümsüyorum, kalemim dalga geçiyor, defterim bi haber yaşıyor..
Arka fonda bir müzik başlıyor. Beynim bu müziğe yoğunlaşıyor. “aşk mısın dert misin ?” diyor müzikte. Anlamıyorum ne demek istiyor? Sanırım kalkıp beni kapat diyor. Ben müziği kapatmaya kalkıyorum, kalemim beni bekliyor, defterim başka bir şarkı istiyor..
Sonra yok oluyor birden tüm sesler. Sessizlikte dinleniyor düşünceler. Ben susuyorum, kalemim tükeniyor, defterimse bitiyor..
Bu gün yağmursuz geçti diye seviniyor sayfalar. Özlüyorlar mı yoksa o tuzlu zerreleri? Ben ağlıyorum, kalemim sessiz kalıyor, defterim ıslanıyor..
Elime kitabımı alıyorum sonra.ben kitap okumaya başlıyorum, kalemim beni izliyor, defterim dönmemi bekliyor..
Uçsuz bucaksız düşüncelere dalıyorum bir an. Yok oluşu düşünüyorum. Ben hayal kuruyorum, kalemim beni kaldırıyor, defterimse ona itaat ediyor..

Bitiyor düşüncelerim artık diyorum. Birazdan uykuya yenik düşen başımın yastıktaki halini canlandırıyorum. Evet; ben gidiyorum, kalemim kal diyor, defterimse ne yapacağını bilmiyor..
Son satırlara yaklaşıyorum. Derdimi onlarla paylaşıyorum. Ben anlatıyorum, kalemim dinliyor, defterim dertleniyor..
Günler geçiyor, zaman hızla akıyor. Ben yine kendimle konuşuyorum. Ben konuşup duruyorum, kalemim yazıyor, defterim anlamaya çalışıyor..
Üşüyorum birden.. Tüylerim ürperiyor aniden. Ben titriyorum, kalemim donuyor, defterimse soğuğu içine çekiyor..
Yanlış yazmaya başlıyorum sonra ben. Ben yanlış cümle kuruyorum, noktalama işaretlerini unutuyorum; kalemim yanlışları karalıyor, defterimse siyahlara bürünüyor..
Elime bir silgi geçiyor, yanlışlardan sonra. Ben siliyorum yazılanları, kalemim işlevini yitiriyor, defterimse tekrar beyazlığına dönüyor..
Tamamlıyoruz işte birbirimizi. Ben tamamlanıyorum, kalemim tamamlıyor, defterim tamlama oluşturuyor..
Ben yazmaktan vazgeçiyorum. Tutup kalemi bir yana fırlatıyorum, sayfaları yırtmaya başlıyorum. Ben deliriyorum, kalemim şaşırıyor, defterim isyana yanaşıyor..
Hatamı anlıyorum, geri kalan sayfaları kurtarmaya çalışıyorum. Güzel şeyler yazmaya başlıyorum. Ben onların gönlünü alıyorum, kalemim aldanıyor, defterimse rahatlıyor..
Sonra uykum geliyor. Küçülüyor yavaş yavaş gözlerim. ben uyuyorum, kalemim uzanıyor, defterimse kapanıyor..